Στην κοινωνια που ναυαγει στο ονομα του παρτακισμου, ως παρτακιας και εγω, εδιωξα τον μονο Ανθρωπο που αφησε τα παντα για χαρη του ερωτα και δικια μου και με ακολουθησε. Χωρις οικτο τον απεταξα λοιπον, τον γυναικειο αυτον Χριστό, και τωρα σαν σαπιοκαραβο μπαζω παντου στεναχωρια. Μα Ώ! σκεψη της αδερφης μου! Σαν ρυμουλκο βαστα με πανω απο τα νερα της απελπισιας! μην βυθιστω! μην λυτρωθώ,στα νερα της αμαρτιας.
Σ'αγαπω Ολγα. Μην με αφησεις να πεθάνω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου